Σπιτάκι

Με μεγάλη καθυστέρηση (αρχικά ταξίδευα, μετά γύρισα αλλά έτρεχα, μετά απλά το ξέχασα και χαλάρωνα), ας ευχαριστήσω το Νικολάκη, το Γιώργο, και τον Αζράι, και ας γράψω και ‘γω μερικά πράγματα για τη μπλογκοσκυτάλη.

1. Με το Μάρκο έχουμε διαφορά εικοσιτρεισήμισι μήνες. Όταν ήταν μικρός φυσικά τον πείραζα — λίγο σκούνταγα, λίγο τσίμπαγα, τέτοια πράγματα. Σε κάποια φάση όταν θα ήταν σχεδόν καμιά δεκαριά μήνες, κάτι πήγα να του κάνω και με δάγκωσε. Αποτραβήχτηκα σοκαρισμένος, και με έκπληξη αναφώνησα: ‘καλέ αυτό δαγκώνει!’
2. Πέμπτη δημοτικού εγώ, τρίτη ο Μάρκος, την κάναμε στη Νέα Υόρκη. Ήταν περίεργη εμπειρία. Όταν πρωτοπήγαμε δεν είχαμε καμία όρεξη. Ίσως φταίγαν το NES και το Game Boy, αλλά ως το τέλος δε θέλαμε να φύγουμε. Εκείνη τη χρονιά διάβασα και πάρα πολλά βιβλία στ’ Αγγλικά, και καλλιέργησα μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς τη Narnia.
3. Πρώτη Λυκείου άλλαξα σχολείο, αλλά είχα διάφορους φίλους (από πριν την τελευταία αλλαγή). Όπως είμασταν λοιπόν στο προαύλιο, χωρισμένοι σε τάξεις, και περιμέναμε το Λυκειάρχη να καλέσει τους απουσιολόγους, λέω στον φίλο μου που στεκόταν δίπλα μου, ‘και τώρα η παρέλαση των φυτών!’ Προς μεγάλη μου έκπληξη, όταν φτάσαμε στο Α5 ακούστηκε το δικό μου όνομα, αν και είχα βγάλει μετά βίας ένα δεκαεφτά την προηγούμενη χρονιά. Φαίνεται πως το Λύκειο είχε αποφασίσει να διαλύσει ένα τμήμα, και να βάλει στο Α5 όλους τους προβληματικούς και/ή άγνωστους μαθητές. Μέχρι τα χριστούγεννα, το τμήμα μας είχα κάτι σαν 80% των αποβολών στο σχολείο.
4. Η δασκάλα μου στην Πρώτη και Δευτέρα δημοτικού ήταν καταπληκτική. Με κυνηγούσε γύρω γύρω στην τάξη, γιατί έκανα βλακείες, αλλά δεν την πείραζε, με συμπαθούσε πολύ. Στην Τρίτη δημοτικού μας ανέλαβε η αδερφή της, η οποία ήταν μεγάλη στρίγγλα. Μου είχε πει πως κάνω πολύ στρογγυλά όμικρον, το οποίο το είχα εκλάβει ως κοπλιμέντο. Αλλά κατά τ’ άλλα υποστήριζε στη μητέρα μου πως έπρεπε να με στείλουν σε σχολείο για προβληματικά παιδιά, κάτι το οποίο επανέλαβε και ο γυμναστής μου στη Δευτέρα και Τρίτη Λυκείου, ο θρυλικός κύριος Sebastian Ζέππος. Ο Mr. Ζέππος, βλέπετε, κάρφωνε όταν ήταν μικρός — ήταν 25. Αυτός είχε φέρει το 3 on 3 στην Ελλάδα. Ήταν scout και για το NBA, ενώ ήταν και δάσκαλος του ski, και είχε μάθει badminton στην μετέπειτα πρωταθλήτρια κόσμου. Και αν δεν είχες master από το Springfield University, σε physical education no less, δεν έπαιρνε ό,τι και να πεις στα σοβαρά. Υποθέτω πως ήμουν λίγο ειρωνικός μαζί του. Ο κύριος Ζέππος μπορεί να είχε πρακτικά άπειρα θετικά στοιχεία, αλλά η αίσθηση του χιούμορ του ήταν λίγο περιορισμένη όταν το αντικείμενο των αστείων ήταν η αρχοντιά του.
5. O πρώτος μας υπολογιστής ήταν ένας Mac Plus — μετά από χρόνια πήγαμε σ’ έναν LC 475, και μετά το γυρίσαμε σε PC. Όταν βγήκε το Tiger Mac OS X 10.4 πήρα έναν PowerBook G4 δωδεκάρη, και από τότε είμαι back into the fold. Μια από τις πιο ξεχωριστές εμπειρίες από τον Mac Plus ήταν η εξής: τον πήραμε μεταχειρισμένο, από έναν συνάδελφο του πατέρα μου. Μας έδωσε και δύο δισκεττοθήκες, γεμάτες με διάφορα προγράμματα και παιχνίδια. Ένα από αυτά δεν είχαμε καταλάβει τι κάνει. Ένα πρωί που ήμουν απογευματινός κατάλαβα επιτέλους πως παίζεται, και μου φάνηκε πάρα πολύ καλό. Όταν γύρισα από το σχολείο, ανυπομονόντας να το δείξω στο Μάρκο, ανακάλυψα πως εκείνο το μεσημέρι, διαλέγοντας από δεκάδες άδειες ή άχρηστες δισκέττες, διάλεξε να σβήσει εκείνη με το Erix.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν. Για να δούμε. Ενδιαφέρον θα ήταν να διαβάζαμε κάτι αντίστοιχο από τους εξής που νομίζω δεν έχουν γράψει ακόμα:

1. Τους συγκατοίκους, ιδιαίτερα τον monsieur Spot
2. Τον cosmix
3. Τον Νικόλα
4. Τον Maikwl
5. Τη Moga