Σπιτάκι

Δήλωσε και η Hillary πως θα πάει για πρόεδρος. Hillary και Obama, ιδού η επιλογή.

Θεωρητικά παίζει και ο Edwards φυσικά, αλλά σ’ αυτή τη φάση νομίζω πως μάλλον δε θα μπορέσει να κάνει και πολλά. Και από άποψης fundraising, και από άποψης γενικότερου hype και ενθουσιασμού, δεν υπάρχει χώρος για τρίτους.

Τι λένε λοιπόν οι δύο αντίπαλοι;

Πρώτον είναι το all-important charisma, που βύθισε τον Kerry. O Kerry δεν ήταν ακριβώς ξύλινος, αλλά σίγουρα είχε λίγο στυλάκι απόμακρου ελιτίστικου πολιτικού, που μερικές φορές κατάφερνε να κάνει ακόμα και μένα να βαρεθώ με τις εξηγήσεις του και επαναλήψεις και για-να-προσέξω-να-μην-πω-καμιά-μαλακία-λόγο.

Η Hillary είναι ξύλινη. Καλά, όχι ακριβώς ξύλινη, αλλά πραγματικά σε κάνει να νιώθεις πως ακούς πολιτικό. Έχει τον Bill, φυσικά, αλλά δε θα θέλει μάλλον να τον παραχρησιμοποιήσει — η προσοχή του κόσμου θα πρέπει να είναι σ’ αυτήν, και όχι τον Bill, γιατί πολλοί συμπαθούν τον Bill, αλλά δυστυχώς δεν είναι αυτός για τον οποίον θα πρέπει να ψηφίσουν. Η Nicole Kidman φαίνεται πολύ πιο όμορφη αν δε στέκεται η Monica Bellucci δίπλα της. Και μιλώντας για Μόνικες, υπάρχει και το άλλο θέμα, αλλά θα επανέλθουμε σε λίγο.

Ο Obama είναι πολύ πιο χαρισματικός, αλλά και αυτός δεν είναι Bill. Σίγουρα πάντως πολύ, πολύ καλύτερος από τη Hillary. Μη με πιστεύετε όμως αν θέλετε, δείτε και μόνοι σας. Πρώτον, τις φωτογραφίες που έχουν διαλέξει για τις επίσημες ιστοσελίδες υποψηφιότητας τους οι δυο.

Αν η Hillary πραγματικά δε μπορούσε να βρει καλύτερη φωτογραφία, ντάξει, τι να πω.

Δεύτερον, αν έχετε χρόνο και όρεξη, ρίξτε μια ματιά στα εξής δύο βίντεο.

Τέλος πάντων.

Το άλλο θέμα, με το οποίο πάλι είχε πρόβλημα ο Kerry, είναι πως ένας υποψήφιος πρόεδρος πρέπει να έχει κάποιο public record να δείξει, αλλά καλό θα είναι να μην έχει και πάρα πολύ. Το πρόβλημα, φυσικά, είναι πως όσο πιο μεγάλο μέρος της ζωής σου και των πολιτικών αποφάσεων σου είναι δημόσια, τόσο πιο πολύ υλικό υπάρχει για να βρουν οι αντίπαλοι σου προβλήματα. Δεν υπάρχει πολιτικός για τον οποίο κάτι τέτοιο δεν είναι πρόβλημα, καθώς οι καθημερινές πραγματικότητες και σκοπιμότητες σημαίνει πως πολύ συχνά ίσως αναγκαστούν να ψηφίσουν για κάτι που δεν είναι τέλειο, ή που θα φαίνεται χαζό σε μερικά χρόνια. Και ας μην αρχίσουμε να μιλάμε για την πρακτική του να έχεις ένα τεράστιο νόμο που κάνει χίλια δυο άσχετα πράγματα, και έτσι περνάνε και μερικές βλακείες για να περάσει κάτι καλό. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που βλέπεις πολλούς κυβερνήτες πολιτειών, και όχι long-running senators, να εκλέγονται για πρόεδροι.

Ο Obama εδώ είναι μια χαρά. Ο κόσμος δεν έχει προκαταλήψεις, και δεν έχει τόσο μεγάλη προϊστορία. Αν καταφέρει να χτίσει αρκετό ενθουσιασμό, δε θα ενδιαφέρει και κανέναν η έλλειψη εμπειρίας.

Η Hillary έχει πρόβλημα. Την ξέρει όλη η χώρα, και δεν τη λατρεύουν ακριβώς. Έχει μικρό προσωπικό public record, κυρίως ως senator από τη Νέα Υόρκη, μετά το 2000 δηλαδή. Αλλά δε θα χρειαστεί να ψάξουν το public record της για να βρουν προβλήματα. Μπορούν να ψάξουν το παρελθόν της, το οποίο δε θέλει και πολύ ψάξιμο δηλαδή — whitewatergate, monicagate, δε χρειάζεται να ψάξεις και πολύ μακρυά, και ως γνωστόν δε χρειάζεται να βρεις και κάτι ουσιαστικό, αρκεί να μπορέσεις να κάνεις λίγο σαματά. Μετά the damage is done. Είχα ξαναγράψει επί του θέματος σχεδόν πριν από δύο χρόνια.

Το flip side της υπόθεση του πόσο βρωμιά μπορούνε να βρούνε οι αντίπαλοι, είναι πόσο good will υπάρχει ήδη για έναν υποψήφιο, και πόσο ακόμα μπορεί να ελπίζει να κερδίσει.

Η Hillary εδώ και κερδίζει, και χάνει πόντους. Όπως ανέφερα, την ξέρει όλη η χώρα. Αυτό είναι το καλό, και κυρίως βοηθάει στο ότι έχει ήδη μια πολύ καλοστημένη και έτοιμη μηχανή να την τροφοδοτήσει με χρήματα για τη καμπάνια της. Το άσχημο της υπόθεσης είναι πως ήδη δεν έχει και πολύ καλή φήμη: κάτι σαν 40% approval rating, το οποίο είναι λίγο τραγικό γιατί δεν έχει πολύ upside — όπως είπαμε την ξέρουν ήδη όλοι, και έχουν ήδη όλοι σχεδόν σχηματήσει γνώμη για το τι είναι και αν αξίζει η Hillary. Θα πάρει πολύ χρήμα, εξυπνάδα, χρόνο και τύχη για να αλλάξει ο κόσμος γνώμη. Και you just know ότι οι Ρεπουμπλικάνοι θα πέσουν να τη φάνε.

Ο Obama εδώ τα πάει και δεν τα πάει καλά επίσης, αλλά για πολύ διαφορετικούς λόγους. O λόγος του στο Democratic Convention του 2004 άρεσε σε πάρα πολλούς, και δημιούργησε μπόλικο ενθουσιασμό, για τον μέχρι τότε σχετικά άγνωστο πολιτικό. Ήδη υπάρχει πολύς ενθουσιασμός, αλλά μπορεί να υπάρξει πολύς περισσότερος, γιατί πολύ απλά δεν τον ξέρει τόσος κόσμος. Υπάρχει μπόλικο upside, αλλά υπάρχει ήδη και μπόλικο hype ώστε να μαζέψει και μπόλικο χρήμα.

Το πρόβλημα του είναι κάτι που ανέφερε στο λόγο του το 2004, μιλώντας για τους γονείς του και πως διαλέξαν το όνομα του,

“…believing that in a tolerant America, your name is no barrier to your success.”

Το όνομα του, φυσικά, είναι Barack Hussein Obama. Όχι μόνο Obama (Osama), αλλά και Hussein.

Ένα άλλο πρόβλημα που θα έχουν και οι δύο υποψήφιοι, είναι το trump card της ταυτότητας τους. Συγκεκριμένα, το ότι η Hillary είναι γυναίκα, και ότι ο Obama είναι μαύρος. Ποιός ξέρει πως θα αντιδράσει ο κόσμος; Σίγουρα, οι δημοκρατικοί έχουν πωρωθεί στην ιδέα δύο τέτοιων υποψηφίων — αλλά μπορούν να κερδίσουν; Εδώ αρχίζει να φαίνεται ξανά πιο καλός ο Edwards, αλλά σ’ αυτή τη φάση τον έχω για ξεγραμμένο. Δε νομίζω να μπορέσουν να συγκρατίσουν τον ενθουσιασμό τους για τους άλλους δύο, έτσι ώστε να του δωθεί ευκαιρία. Besides, δεν είναι και κάτι το τρομερό.

Πολλοί πιστεύουν πως οι γυναίκες θα υποστηρίξουν τη Hillary. Δεν είμαι τόσο σίγουρος πως θα πάει ακριβώς έτσι.

Πολλοί πιστεύουν πως οι μαύροι θα υποστηρίξουν τον Obama. Γι’ αυτό είμαι πιο σίγουρος, μα δεν υπάρχει και τόσοι μαύροι, και ήδη, όσοι δε χάνουν τη ψήφο τους με μπινιές, συνήθως ψηφίζουν δημοκρατικούς.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η υποψηφιότητα του καθενός θα βγάλει στη φόρα τον σχετικά κρυφό και politically incorrect σεξισμό και ρατσισμό που φυσικά ακόμα υπάρχει στη χώρα. Είναι έτοιμη η χώρα για γυναίκα ή μαύρο πρόεδρο; Πολλοί το ελπίζουν, και ‘γω μαζί τους, αλλά δε μπορώ να πω πως είμαι σίγουρος. Μάλλον έχω τις σοβαρές αμφιβολίες μου.

Ο άλλος ελέφαντας στο δωμάτιο, φυσικά, είναι ποιόν θα αντιμετωπίσουν. Αν, όπως δείχνουν τα πράγματα, θα είναι ο McCain, δεν ξέρω αν κανένας από τους δύο έχει πραγματικά ελπίδα.

Ναι, ο McCain τα είχε κάνει λίγο θάλασσα με τους ευαγγελιστές στο παρελθόν (αν και προσπαθεί να τα βρούνε τελευταία, ίσως όχι με μεγάλη επιτυχία), αλλά πιστεύει κανείς πως θα ψηφίσουν Hillary ή Obama αντί για McCain; Ο Edwards θα έπαιζε, αλλά μάλλον δε θα βγάλει τα primaries. O McCain είναι επίσης αρκετά moderate, οπότε μπορεί να πάρει μπόλικο κόσμο από το κέντρο.

Όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα, τα επόμενα δύο χρόνια θα είναι πολύ ενδιαφέροντα.