Σπιτάκι

Από το Penny Arcade.

Θα υπάρχουν spoilers κάτω από το fold. Βαριέμαι να τ’ αποφύγω, και δε θα ‘πρεπε να τα φοβάστε ούτως ή άλλως. Τι νομίζετε πως πάτε να δείτε; Τέχνη; Ή μήπως κάτι το πρωτότυπο;

Ο Superman επιστρέφει λοιπόν. Τη σκηνοθεσία την αναλαμβάνει ο άξιος Bryan Singer. Γιατί δεν έκατσες να τελειώσεις την τριλογία των X-Men ρε Bryan; Τόσο σημαντικός ήταν ο man of steel;

Τέλος πάντων, η αλήθεια είναι πως η ταινία είναι καλύτερη απ’ ό,τι περίμενα. Σχεδόν θα μπορούσα να πω πως ήταν καλή. Ok, ας μην τα παραλέω, οπότε θα πω το εξής. Αν έχετε όρεξη να δείτε μια ταινία Superman, θα περάσετε αρκετά καλά. Πηγαίντε σε matinee, δε θα τα κλάψετε τα λεφτά σας.

Η ταινία είναι πολύ καλογυρισμένη — ο Bryan έκανε καταπληκτική δουλειά για άλλη μια φορά. Φυσικά, έχει ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα.

Τον Superman.

Ε συγνώμη δηλαδή. Ναι, οι σούπερ ήρωες είναι σούπερ. Αλλά αυτός παραείναι σούπερ. Δηλαδή τόσο σούπερ, που δεν έχει νόημα. Σ’ αυτή τη ταινία, σηκώνει ένα ολόκληρο νησί/ήπειρο. Φτιαγμένο από κρυπτονίτη. Και έχοντας θραύσματα κρυπτονίτη μέσα του. Ε έλεος.

Α ναι. Κρυπτονίτης. Remember him? Ήλπιζα πως ο Singer θα κατάφερνε να μας δώσει μια ταινία Superman με ενδιαφέρον, μα χωρίς κρυπτονίτη, μα έκανα λάθος. Ο άνθρωπος είναι καλός, μα δεν είναι θεός. Τελικά δε γίνεται να γίνει challenged ο Superman χωρίς τον κωλοκρυπτονίτη. Και να έλεγε κανείς πως ήταν ραδιενεργός γενικότερα, να πω εντάξει. Μα αυτό το πράμα, που αυτόν τον χαλάει και κανέναν άλλον — είναι λίγο κάπως, δε νομίζετε;

Και ο Λεξ που τον βρίσκει; Στο… μουσείο. Μάλιστα.

Τέλος πάντων. Ηθοποιοί. Δεν ήταν άσχημοι. Καταλαβαίνετε πως, όταν πάω να δω superhero movie, έχω κάποια στάνταρ. Σχετικά χαμηλά στάνταρ. Γι’ αυτά, μια χαρά τα πήγαν. Ο Superman καλούλης ήταν. Πιο challenging ήταν η ηθοποιία παρά οι κακοί. Και τα κατάφερε. Ζήλεια, κυρίως. Μα ζηλεύει καλά. Μπράβο του. Η Λόις; Ε, όχι και ότι καλύτερο, μα δεν ήταν και χάλια. Ο γιός του Superman;

What? Ε, ναι. Ο γίος του Superman. Και της Λόις, φυσικά. Δεν ξέρει πως είναι ο Κλαρκ, αλλά κοιμήθηκε με το Superman (όχι τον Κλαρκ) ένα βράδυ πριν φύγει να βρει τον Κρύπτον. (Εκεί ήταν που “έλειπε” πέντε χρόνια, εξού και το Returns.)

Ο γιός λοιπόν γλυκούλης ήταν. Κάποιοι λένε πως είναι λίγο άχαρος και φρικιαστικός, καθώς κάθεται και κοιτάει με μεγάλα ματάκια την περισσότερη ώρα, μα εμένα μου φάνηκε γλυκούλης. Να δω τι ακριβώς θα τον κάνουν στα επόμενα έργα τώρα. Φαντάζομαι θα υπάρξουν επόμενα. Χωρίς κρυπτονίτη παρακαλώ.

Που λέτε η ταινία αρχίζει με flashback. Όχι κανενός χαρακτήρα, αλλά δικό μας. Στα 80s. Η μουσική ολόιδια (εγώ τουλάχιστον δεν άκουσα διαφορά), και εισαγωγικοί τίτλοι, με χάλια-χάλια-χάλια ψευτο-3D γράμματα straight from the 80s, που γίνονται πραγματικά 3D όσο πλησιάζουν. Δε μπορώ να το περιγράψω καλά, αλλά αρκεί να καταλάβετε αυτό — είναι χάλια.

Τέλος πάντων, η ταινία είναι σαφώς πιο μοντέρνα αργότερα. Εκτός από μερικά πράγματα, τα οποία φυσικά είναι τρομακτικά into Superman mythos, και δε γίνεται να τα γλιτώσουμε.

Από που εμφανίζεται η στολή του Superman; Και ντάξει, πες πως τη στολή τη φοράει από μέσα από τα ρούχα. Οι μπότες και η μπέρτα;

Χειρότερο είναι το κλασσικό Κλαρκ-Superman-Κλαρκ-Superman. Δηλαδή πως δεν τον καταλαβαίνει κανείς. Σ’ αυτή την ταινία, σε κάποια φάση ο Κλάρκ σκύβει να σηκώσει κάτι πράγματα που έχουν πέσει από τη Λόις, και του πέφτει το γυαλί. Σκέφτεται, προς στιγμήν, να μην τα ξαναφορέσει, μήπως και καταλάβει τη τύφλα της, αλλά το ξανασκέφτεται.

Μάλλον εκτός από το να πετάει, σούπερ-δύναμη, να ρίχνει λέιζερ από τα μάτια και τα λοιπά, ο Superman πρέπει να κάνει exude και κάποιο aura of stupidity, γιατί ο μόνος που καταλαβαίνει πως ο Κλάρκ είναι ο Superman είναι ο γιός του, ο οποίος το καταλαβαίνει μάλιστα και με την πρώτη, οπότε φαντάζομαι πως είναι immune στο aura.

Οπότε αν κάποιος είναι τόσο σούπερ, what’s the point; Σε μια φάση, ο ήρωας μας πάει σε μια ληστεία τραπέζης, όπου οι κακοί έχουν… μυδραλιοβόλο. Ε λοιπόν φυσικά δεν παθαίνει τίποτα, και μετά ο αρχιληστής του ρίχνει μια σφαίρα με το 45άρι στο μάτι — θα έχετε δει τη σκηνή από το trailer. Η σφαίρα φυσικά απλώς διπλώνει, και ο Superman ούτε καν κάνει blink.

Είναι λίγο περίεργο, λοιπόν, να βλέπουμε το Superman να αντιμετωπίζει τον Λεξ και τους μπράβους του στο νησί-κρυπτονίτη. Χάνει, φυσικά, τις δυνάμεις του, και τον σπάνε στο ξύλο.

Καθώς όμως βλέπουμε τους μαντραχαλάδες μπράβους να σηκώνουν τα μανίκια, να βγάζουν τα μπουφάν και να μένουν με τα κολλητά σφηχταράδικα τους T-shirt, και να ρίχνουν τα μπουκέτα το ένα μετά το άλλο, η σκηνή δεν έχει αναγκαστικά το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Ναι, ο Superman γίνεται ανθρώπινος μα, εγώ τουλάχιστον, που έβλεπα και το Superman Returns και ήξερα πως ο Superman όχι μόνο δε γίνεται να πεθάνει, μα οι εχθροί του ήταν και nameless henchmen (αχ αυτό το meta-knowledge), δεν εξέλαβα την (προσωρινή) του ανθρωπότητα ως “αχ τον καημένο τον Superman, μπορεί και αυτός να πονέσει.”

Η σκηνή μ’ έκανε περισσότερο να σκεφτώ, θυμώμενος τον καημένο αρχιληστή και πως του χαμογελούσε αφού ούτε καν μια σφαίρα στο μάτι κατάφερε να του κάνει την ελάχιστη ζημιά, κάτι along the lines “φίλε σόρρυ, αλλά ήρθε και η δικιά τους σειρά να βγάλουν τ’ απωθημένα τους, φάε το ξύλο σου και ‘συ και σκάσε.”

Σ’ εκείνη τη σκηνή εκείνη η αίσθηση ήταν πολύ προφανής. Την ξαναείχα λίγο αργότερα, όταν ο καημένος ο Λεξ, πάνω στο ελικόπτερο του, έβλεπε την ήπειρο από κρυπτονίτη που με τόσο κόπο δημιούργησε, να σηκώνεται και να φεύγει προς το διάστημα.

Δεν υπάρχουν όρια στο τι μπορεί να κάνει ο Superman. Μέχρι και όταν χτύπησε σεισμός τη Νέα Υόρκη/Μετρόπολις, από τη δημιουργία της νέας ηπείρου, αν πιστέψουμε τα μάτια μας, πρόλαβε και έσωσε τους πάντες. Ούτε ένας δεν την πλήρωσε. Μέχρι και γυαλιά που πέφτανε κατάστρεψε ο δικός σας, μην τυχόν και χτυπηθεί κανείς.

Εν τέλει, ο γιόκας του έχει σκοτώσει ένα άτομο. Ο μπαμπάς έχει βλάψει ποτέ μύγα; Ή μόνο τους κλείνει στη φυλακή;

Οπότε ναι, για το μέλλον τι έχουμε; Όχι άλλο κρυπτονίτη μόνο, σας παρακαλώ!

• Ο Λεξ Λούθορ επιζεί.
• Ο γιός του — κακός, teenager, misguided;
• Η μητέρα του του λέει πως “ποτέ δεν ξέρεις, ο γαλαξίας είναι μεγάλος, μπορεί να έχει επιζήσει κανείς από τον Κρύπτον.” Uh huh.

Αυτά λοιπόν. Δεν είναι και άσχημη, σίγουρα δεν είναι τρομερή, και αν ξαναδώ κρυπτονίτη σε ταινία…