Σπιτάκι

Για όσους ο τίτλος είναι αρκετός. (Θα χρειαστείτε κάποιο πρόγραμμα που να βγάζει υπότιτλους, όπως ο Κλασσικός MP του Μέγα Pack. Α, και φυσικά κάτι σαν αυτό για το κατέβασμα.)

Βγήκε το Final Fantasy VII: Advent Children. Δηλαδή, βγήκε στην Ιαπωνία, και κάποια καλά παιδιά μας το μετέφρασαν. Πρόκειται για το σε μορφή ταινίας sequel του Final Fantasy VII, το πρώτο FF για το PS2 και συνεπώς με 3D γραφικά και pre-rendered CGI ταινίες, και ένα από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια όλων των εποχών (τόσο που εκτός από το AC θα βγει και spin-off, ενώ οι φήμες για πραγματικό sequel ή remake δεν πεθαίνουν).

Πως είναι λοιπόν; Να πω την αλήθεια, στην αρχή απογοητεύτηκα.

H Square σχεδόν χρεοκόπησε με το FF: Spirits Within, τη προσπάθεια της να κάνει μια ταινία FF. Το project ήταν ολίγον τι μούφα. Ιδιαίτερη σχέση με τη θεματολογία των FF δεν είχε (αν εξαιρέσεις την impending καταστροφή του κόσμου, δεν είχε ούτε ένα γιγάντιο σπαθί της προκοπής, μάχες σώμα με σώμα, και ούτε καν chocobos!!!). Μα, για να λέμε και τη πικρή αλήθεια, τα FF δεν είναι τόσο αγαπητά επειδή έχουν την καλύτερη ιστορία. Η ιστορία τους είναι πολύ ωραία, εάν πρώτα έχεις περάσει ώρες και ώρες να δένεσαι με τους χαρακτήρες. Μέσα σε δύο ώρες, τι μπορείς να κάνεις; Τα τραγικά έξοδα της ταινίας οδηγήσαν τη Square στη σημερινή Square Enix.

Αναρωτιόμουν λοιπόν τι ακριβώς άλλαξε, και μερικά χρόνια μετά αποφασίσαν να βγάλουν καινούργια ταινία. Θα έλεγε κανείς ότι δε θα τη ξαναπατούσαν. Προχώρησε τόσο η τεχνολογία που τώρα τους ήταν τόσο πιο εύκολο; Μπα. Εν τέλει, απλά ήταν σχετικά φθηνή παραγωγή. Σκηνοθετικά δε λέει πολλά. Τα 3D είναι καλά, αλλά όχι απίστευτα (άλλοτε -πολύ- καλύτερα και άλλοτε χειρότερα από τα CGI των FFX και FFX-2). Σε αρκετά σημεία δίνει την αίσθηση πολλών tech demos κολλημένα μαζί, με σκηνές που δένουν αρκετά άγαρμπα η μια με την άλλη. Σα CGI παιχνιδιού δηλαδή, που απλά κάνει fade in και fade out, βγάζοντας σε από την κανονική ροή.

Αυτά, σε συνδιασμό με όσα είπα περί δεσίμου με τους χαρακτήρες, και το ότι δε θα καταλάβετε τίποτα, αλλά πιθανώς και να μην εκτιμήσετε και άλλα πράγματα, ας πούμε τη πλήρη έλλειψη φυσικών κανόνων, σημαίνει πως δεν προτείνεται για όσους δεν παίξαν το FFVII. Παρ’ όλ’ αυτά, αν είστε περίεργοι, ή έχετε παίξει άλλα FF, μπορεί ακόμη να ενδιαφέρεστε να το δείτε.

Τώρα, για τους fan του FFVII. Όπως είπα, στην αρχή είχα μείνει λίγο αδιάφορος. Τα γραφικά κάπως χειρότερα απ’ ότι τα περίμενα, σε πολλές σκηνές τουλάχιστον (η ποιότητα δεν είναι ομοιόμορφη για όλα τα μοντέλα και όλες τις σκηνές), και γενικά το σενάριο είναι κάπως… ρηχό.

Μετά όμως… κάπου στα 2/3 της ταινίας ίσως αρχίζει μια μεγάλη μάχη, και από ‘κει και πέρα είναι non-stop δράση. Δε θα σας πω ψέματα, αν βάλατε εργατοώρες στο FFVII δε πιστεύω πως μπορείτε να την δείτε χωρίς συγκίνηση. Ο Bahamut, ο Cloud, όλη η τρελοπαρέα… και φυσικά, όταν αρχίζει το θρυλικό Sephiroth’s theme…

Άλλα αξιόλογα, τα οποία μάλλον ξέρετε ήδη γιατί η Square Enix μας έδινε σκηνές, trailer και πληροφορίες εδώ και πολύ καιρό (αλλιώς προσοχή, spoilers!). Μπορεί τα περισσότερα μοντέλα να μην είναι απίστευτα, μα η Tifa είναι. Το οποίο επιβεβαιώνει και πως ο Cloud είναι πανίβλακας, γιατί δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα τόσο καιρό. Παρά τη συμπάθεια μου στη Tifa πάντως, η καρδιά μου ανήκει στην Aeris, η οποία επιτέλους κάνει την επανεμφάνιση της!!! Κατά τ’ άλλα, ο Sephiroth δυστυχώς κρατάει την ίδια απαίσια χωρίστρα, που φαινόταν πολύ cool στα απαίσια 3D μοντέλα της εποχής του FFVII, αλλά δε ταιριάζει ιδιαίτερα στη σήμερον ημέρα. Και η απόλυτη στιγμή πόρωσης, ο Cloud αποτελειώνει τον Sephiroth με το τελευταίο του Limit Break από το παιχνίδι, εκείνο που έκανε στη scripted ταινιούλα αφού νίκαγες τη τελευταία του μορφή, έστω και να μην το είχες ξεκλειδώσει!

Γενικά, είχατε παίξει το FFVII και σας άρεσε; Aν δεν έχετε κάνει ήδη click το πρώτο link, τι κάθεστε και διαβάζετε;