Σπιτάκι

… ή ένα παράδειγμα του γιατί αν μετονομάζαμε το Σπιτάκι σε Κινηματογραφούλη, θα μπορούσαμε να του βάλουμε και subtitle “Movies we watch so you don’t have to.”

Η συζήτηση περί του War of the Worlds λοιπόν. Του Σπίλμπεργκ, με τον Tom Cruise (και τον Tim Robbins). Βασισμένο στο βιβλίο του H.G. Wels, γραμμένη στα τέλη του 19ου αιώνα. Πάνω στο ίδιο βιβλίο ήταν βασισμένη και η μεγαλύτερη φάρσα όλων των εποχών, η ραδιοφονική μεταφορά του βιβλίου στη ΝΥ του 1920 από τον Orson Welles.

Παρά το εντυπωσιακό pedigree της ταινίας, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Δεν την προτείνω, υπό την έννοια ότι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ή πρωτότυπο, και γενικά δεν νομίζω πως ήταν αρκετά ευχάριστη για να ξοδέψεις τα λεφτουδάκια σου στο σινεμά. Ίσως να είμαι λίγο αυστηρός, και όντως δεν είναι τραγική, για καλοκαιρινό blockbuster τουλάχιστον, αλλά δεν είναι και κάτι που χρειάζεται ή αξίζει αναγκαστικά να δείτε.

Αν δε σας πειράζουν minor spoilers, διαβάστε και παρακάτω.

Η ταινία δεν είναι πρωτότυπη. Πως θα μπορούσε άλλωστε, θα μου πείτε, αφού το βιβλίο στο οποίο βασίζεται γράφτηκε πριν από 120 χρόνια. Όμως το trailer δε δείχνει ούτε έναν εξωγήινο, και αφήνει να εννοηθεί μια πιο spooky και παραφυσική κατάσταση από την συνηθισμένη alien invasion ταινία. Και όμως, αυτό δεν είναι ακριβώς αληθές.

Σκεφτείτε Independence Day χωρίς τον πυρηνικό φυσικό/hacker εξωγήινων συστημάτων, και χωρίς τους στρατιωτικούς και τα αεροπλάνα τους. Κοινώς survival story κλασσικών θνητών.

Τους εξωγήινους τους βλέπουμε, και μάλιστα από το δέκατο λεπτό. (Ή μάλλον βλέπουμε τα σκάφη τους.) Οπότε μετά αρχίζει το κυνηγητό. Φυσικά η σύγκριση με το iD4 είναι ολίγον τι άδικη, αλλά όχι ίσως όσο νομίζετε. Εντάξει, οι σκηνές πανικού κατά την εκκένωση λένε κάτι για την ανθρώπινη φύση όμοιο του οποίου δεν υπήρξε στο iD4. Αλλά δεν είναι δα και τρομερά βαθύ ή συνταρακτική η εκτέλεση του. Κάπως έτσι υπάρχουν κανά δυο σοβαρές σκηνές, απ’ τις οποίες όμως λείπει παντελώς οποιαδήποτε δύναμη στην εκτέλεση, και χάνονται μέσα στην απάθεια που επιβάλει το τσίρκο των ειδικών εφέ.

Αφήστε που το πρόβλημα του να έχεις έναν πρωταγωνιστή ο οποίος δεν είναι ούτε πυρηνικός φυσικός, ούτε μάγκας, ούτε πετάει F-16, σημαίνει πως έχεις ένα πρόβλημα ως θεατής. Η ταινία γενικά, αν καταφέρνει κάτι καλά, είναι πως όντως σε έχει στη τσίτα τη περισσότερη ώρα. Όμως αφού ο πρωταγωνιστής μας μεταφέρει container στο λιμάνι, γίνεται τραγικά προφανές σε κάποια φάση πως, είτε η ανθρωπότητα θα εξαφανιστεί τελικά, είτε οι εξωγήινοι θα χάσουν με κάποιον τραγικό, ξαφνικό, αναπάντεχο, και άσχετο με την υπόλοιπη ιστορία τρόπο. Στην πρώτη περίπτωση, τα παθήματα του πρωταγωνιστή και των παιδιών του γίνονται ολίγον τι ανιαρά, και παύουν να σε ενδιαφέρουν ιδιέταιρα. Στη δεύτερη περίπτωση, πάλι χάνεις σταδιακά το ενδιαφέρον, γιατί ξέρεις ότι επέρχεται τέλος deus ex machina και η αγωνία εξανεμίζεται.

Και για όσους είδαν την ταινία, ή δεν τους πολύ-ενδιαφέρει,

…

…

…

… μα καλά οι εξωγήινοι υποτίθεται πως σχεδιάζαν την επέμβαση τους εδώ και χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, και δεν είχαν προσέξει ότι ήταν αλλεργικοί στην Γή, στον αέρα της, το νερό της, και τα ζωντανά της; Έλεος.